M. Night Shyamalan'ın hikayesine dayanan bu sert gerilim, bir asansörde geçiyor.
Bir grup insan, bir gökdelenin asansöründe mahsur kalır ve Şeytan, gizemli bir şekilde aralarında katılır.
Hemen her dinde Şeytan’ın varlık nedeni ve biricik vazifesi olarak gösterilen, insanları günaha teşvik etme ve de -yaratıcısının isteğine aykırı şekilde- iyilikten uzaklaştırarak dünyayı kötülüğe gark etme gerçeğini göz ardı edip; Şeytan efendiyi -bir nevi has müritleri olan- günahkar ve kötü insanların üzerine salarak daha işin başında saçmalayan, garip bir film bu..
Gerçi, işin içinde Shyamalan'ın olmasından kuşkulanarak, bu saçmalığa hazır olmalıydım aslında; lâkin, benim -şu dünyaca ünlü- affedici unutkanlığım yok mu!?
Şeytan’a resmen ve ‘utanmadan’ Allah ya da onun ölüm meleği Azrail süsü vererek, üstelik de onları 'şeytani' anlamda kullanan film, asansör ve bina içinden ibaret dar platosunda -iyi oyunculukların da yardımıyla- gerekli olan gerilimi ortalama bi başarıyla kuruyor kurmasına ama, hepsi bu..
Öte yandan Devil / Şeytan, ortaya konan hikayeye ve mesaja kafayı pek takmadan film izleyebilme yeteneğine sahip -maalesef- çoğunluktaki seyirciyi, yemi leziz oltasıyla kolayca yakalayabilecek bir özelliğe sahip diyerek, hakkını da teslim edelim..
Yönetmen: John Erick Dowdle
Senaryo: Brian Nelson, M. Night Shyamalan
Oyuncular: Chris Messina, Caroline Dhavernas, Bokeem Woodbine, Logan Marshall-Green, Bojana Novakovic
61 /100